میان این سنگ و آفتاب،
                پژمردگی افسانه شد.
درخت،
       نقشی در ابدیت ریخت.
          «سهراب سپهری»

شاید زود باشد از خود بگویم، ولی محض ریا باید بگویم که نامم “لیلی“ است و مادرم با رویاهای بلندش پسوند “ آرزو“ بر نامم اضافه کرده است تا به امید های رفیعش پاسخ دهم. اصالتا از جاغوری زیبا ام و در کابل خسته به دنیا آمده ام. چند صباحیست در غربت سبز سویدن تنفس میکنم. دوره پیش دانشگاهی میخوانم و قصد دارم در رشته روانشناسی، افقهای تازه ای از پیچیدگی انسان و روان و روزگارش را دریابم.

شیدای موسیقی ام. به شعر به سختی مهر میورزم،  به ادبیات دلبسته ام  و به سیاست کمی علاقه مند.