Laila Arezoo

نشریه پیمان ما از اتلانتای آمریکا، لطف نموده مصاحبه ی را با من انجام داده اند که با قرار دادن مجدد متن این مصاحبه برگرفته از سایت وزین ماهنامه پیمانما، میخواهم شما عزیزان نیز آنرا مطالعه فرمایید. به آرزوی شادی و سلامتی هرچه بیشتر شما

 

مصاحبه اختصاصی با خواهر روشنفکر و شاعره مان (  لیلا آرزو )

 

پیمان ما: محترمه لیلا جان(  آرزو ) از اینکه به نشریه پیمانما وقت داده اید بسیار تشکر و باپد یاد آور شوم که شما با فعالیت های فرهنگی و هنری که در قلب اروپا دارید مایه فخر و افتخار مردم افغانستان هستید. و جریده پیمانما که هدفش تشویق فرهنگیان و هنرمندان است، مفتخریم اگر از کار کرد ها و خدمات تان  که برای وطن و وطنداران  ما ن انجام داده اید، با خواننگان ما در میان بگذارید؟

 

لیلی آرزو: با درود صمیمانه و مخلصانه ام خدمت شما مسئولین فرزانه و زحمتکش ماهنامه وزین پیمان ما و همه ی هموطنان رنجدیده ام در سراسر جهان و به آرزوی بهروزی و پیروزی همه ی شما عزیزان به پاسخهای پرسشهای ارائه شده، به صورت مختصر می پردازم.

 

پیمان ما:  بیوگرافی تان را مختصرا بیان بفرمایید.

 

لیلی آرزو:  لیلی آرزو هستم، یک زمانی طالبان با دستان خالی مارا روانه دیار مهاجرت ساخت و حتی قران را که در صفحه اول آن تاریخ تولد ما درج شده بود نیز ربودند. چون خانم ها دوست ندارند که سال تولد شان برای دیگران آشکارا باشد، لذا من خودم را خوشبخت احساس میکنم که حتی خودم هم این را نمیدانم. و به عبارت دیگر:  

من آن لیلی ز لیلای لیالی      که مهاجیر شدوم با دست خالی

                    قران را طالبان برد و ندانوم      که هستوم متولیدِ چه سالی؟

اما مطمئنا نظر به مقدار استرس روزمره، مهربانی و نامهربانی های روزگار، بین چهارده الی چهل سال سن دارم و به مرور زمان نظر به تغییرات جسمی و فزیکی ام، این مقیاس را به عقب و یا جلو، تمدید خواهم کرد.

 

اصالتا از جاغوری زیبا هستم  اما، در کابل پریشان به دنیا آمده ام ولی تا قبل از ظهور مجاهدین جهت برخورداری از امکانات نسبتا یکسان با دیگر هموطنانم و نیز تحقیر نشدن به جرم هزاره بودن، هویتم تاجک بود.

 

وجود برادر را خود خدا برما دریغ کرده است، وجود پدر را مخلوقات سنگدل اش مفقود الاثر کرده است تا از نوازش های محبت آمیز دست مهربان پدر، در طول عمر محروم گردیم. از داشتن شوهر و پسر تا حال درامانم ولی مطمئنا دلهای شیدا و عاشق زیادی در گوشه و کنار دنیا برایم میتپند «شوخی (:»

در کنار دیگر اقاربم سه خواهر شجاع و یک مادر قهرمان دارم که تمام خوشیهای زندگی ام وابسته به موجودیت آنهاست.

دوره ابتدایه را در کابل تمام کردم، در اوج جنگ و خونریزی، مدت تقریبا دو سال را در جاغوری سپری کردیم و جهت ادامه تحصیلات و زندگی بهتر تقریبا دوازده سال قبل از امروز درکشور پاکستان مهاجر شدیم. دوره لیسه را در لیسه عالی نور در کویته به اتمام رسانیدم و همزمان با پیگیری کورس یک ساله به یاری داکتر سیما سمر«بانوی معرفت و شجاعت» به حیث نرس- قابله در مدت تقریبا دو سال در کلینیک شهدا اجرای وظیفه نمودم.

عروسک های قشنگ را تا حال دوست دارم، چون با دوختن لباس های زیبا برای شان و نیز آرایش صورت و موی زیبایشان، شغل خیاطی، طراحی لباس و شغل آرایشگری را آموختم که تا حال از نتیجه زحمات درهمین شغل ها از لحاظ اقتصادی چشم به کسی ندوخته و دست به جیب کسی فرو نبرده ام.

مدت تقریبا دوماه را به خاطرعلاقه شدیدم به نقاشی، کلاسهای نقاشی را در بخش نقاشی چهره پیگیری نمودم ولی متاسفانه به دلیل یک سری مشکلات به رنگ روغن مسلط نشدم. 

دراواسط 2002، با یک بخش از فامیلم در سویدن سبز مهاجرتر شدیم که هوای اکثرا ابری و بارانی اش بعضی اوقات هوای قلب من را ابری تر ساخته وبلاخره قطره های اشکم را درمیاورد تا تلخی های غربت را از فوران آن تجربه کنم.

تحصیلاتم را از مدت دو سال بدین سو به صورت جدی پی گرفتم و به دلیل سختی های روزگار و سیستم درسی نه چندان آسان سویدن، تا حال دوره پیش دانشگاهی میخوانم و مطمئنا در یکی از رشته های مورد نظر تحصیلاتم را ادامه خواهم داد.   

 

پیمان ما: چه مدت میشود که به نویسندگی و شعر روی آورده اید و گفتار شعری شما کدام سبک را تشکیل میدهد؟

 

لیلی آرزو: مدت کمتر از یکسال است که شدیدا علاقه مند مطالعه آزاد و ثبت ناگفته های دل و احساسم شده ام ولی، متاسفانه فشار درسهایم و مسئولیت ها و مصروفیت های در کنار آن، زمان کافی برای مطالعه آزاد را برمن شدیدا محدود کرده است ولی لازم به یاداوریست که بعد از ترتیب سایت «آشیانه در باد» به یاری  برادر دلسوز و هنرمندم جناب حبیب پیمان، احساس مسئولیت نموده و فرصت تنگ را میربایم و بعضی اوقات کلمات را روی هم مینمایم و صفحه های سفید سایت را خط خطی میکنم.

لازم به یادآوریست که، من به هیچ عنوان خودم را شایسته لقب شاعری نمی دانم چون من به این عقیده ام که، شاعری یک رسالت و مسئولیت عظیمی است که نمیتوان با نوشتن چند قطعه محدود موزون و مقفا لقب شاعر، و یا هم با چند مقاله محدود از لقب نویسنده، برخوردار شد و نیز برای این دو بودن باید از اطلاعات و مطالعه بالا برخوردار بود که متاسفانه من هنوز ازان خیلی فاصله دارم.

حقیقتا احساس چند لحظه امرا، وقتی با کلمه ها رقم میزنم، خودم نمیدانم که آنرا چه بنامم  اما،  بعدا در کومنت های دوستانم متوجه میشوم که عنوان شعر را به آن داده اند.

فکر میکنم سبک همین قطعه های ادبی شعر مانند، نظر به قضاوت خوانندگان آن، سبک شعر آزاد را دارا است.

 

پیمان ما: فعالیت هنری و فرهنگی را از کی واز کجا آغاز کردید و تا بحال با کدام ارگان های فرهنگی همکاری داشته اید؟

 

لیلی آرزو: فعالیت های هنری – فرهنگی ام را در سالهای اخیر که در کویته پاکستان زندگی میکردم، آغاز نمودم که اکثرا در برنامه های هنری- فرهنگی مجری برنامه ها بوده ام یا شعر دکلمه کرده ام و یا هم با خواندن مقاله یا ترانه ی به نحوی سهم گرفته ام ولی این را با احساس رضایت بیشتر میگویم که در جریده ی هفته ای «اشعه» لیسه عالی نور در بخش  نقاشی سهم نسبتا جدی داشته ام.

آغاز این نوع فعالیت ها را میشود از سهم گیری ام درپروگرام های لیسه عالی نور یاداوری نمایم، در کنار آن در برنامه های اتحادیه زنان گرچند به دلیل مصروفیت هایم عضو آن نبودم صرفا در بخش برنامه ریزی و مجری گری با مسئولین آن همکاری محدودی داشتم و نیز یک مدت خیلی کوتا، یک عضو ناموثر در «انجمن فرهنگی قلم» در کویته بوده ام.

 در سویدن از سال 2003 به بعد اکثرا در برنامه های انجمن های مختلف افغانستانی سهم گرفته ام ولی، در «انجمن پناهندگان افغان» در شهر گوتنبرگ سویدن، چند سال را به ترتیب معاون و یا در بخش های فرهنگی و ارتباطات خارجی مسئول بوده ام که معمولا در بخش برنامه ریزی و اجرای برنامه های اجتماعی- فرهنگی در این انجمن، سهم نسبتا فعال داشته ام. اضافه میکنم که به تعداد قابل شمارش در بعضی از برنامه های پر شکوه که، در برخی دیگراز شهرهای سویدن و کشور های دنمارک و ناروی تا حال برگزار شده است نیز افتخار بهره مندی نصیب شده ام.

همشهری های ما، بیشتر اجرای دکلمه را از جانب من می پسندند که برعلاوه دوستانی افغانستانی ام، باری در جشنواره بین المللی شعر «کانون نویسندگان ایران در تبعید» در شهر گوتنبرگ نیز به همین دلیل سهیم بوده ام.

هم اکنون در«اتحادیه فرهنگی هزاره جات» در همین شهر، از جمله یکی از مسئولین در  بخش فرهنگی و کمیته کاری آن میباشم.

 

پیمان ما:  شما مقیم اروپا هستید  فعالیت های هنری و فرهنگی افغانی تا چه حد برای شما رضایت بخش بوده و هست؟

 

لیلی آرزو: البته پاسخ به این سوال کمی دشوار به نظر میرسد ولی در اینجا سخن اسد بودا در ذهنم رسید که باری گفته بود: « در غرب زمان مساویِ پول است». نظر به تجربه و چشم دیدهایم با تاکید بر صحت این سخن، اشاره میکنم بر این که، اکثرا افغانستانی های مقیم اروپا طبق معمول مشغول زندگی شخصی خود اند و تامین اقتصاد بهتر را مقدم تر از نیازهای مبرم دیگر، میپندارند. در عین زمان آن تعداد از هموطنان که علاقه مندی بیشتر به چنین فعالیت ها دارند، برخی شان معمولا درگیر مشکلات مختلف میشوند. بعضی اوقات چنین اتفاق افتاده است که با شور و شوق شدید، انجمن ها و فعالیت های ازین قبیل به راه انداخته شده است و بعد از مدت کوتاهی به دلیل اختلاف سلیقه، عقیده واندیشه و نیز اختلاف جنسی و سنی زیاد با افکار بسیار متفاوت،  به دلیل ایجاد پرابلم های جدی، در نتیجه این نوع انجمن ها یا به کلی از فعالیت باز مانده است و یا هم به دو، یا چندین شاخه تقسیم شده اند که به تدریج هر کدام آن شاخه های جدیدی را منحصر به اندیشه و هدف خود تشکیل داده اند. به وضاحت میشود همین دلیل تفاوت افکار و سن را مثال داد. بزرگسالان زمان نسبتا کافی برای این نوع فعالیت ها دارند و در عین حال بخش از جوانان نیز علاقه مندی زیاد به فعالیت و برجسته و بهتر نمودن برنامه های کلتوری شان دارند. معمولا افراد بزرگسال با اندیشه نسبتا سنتی و بسته تر و جوانان با اندیشه بازتر و آزادتر شریک این صحنه میشوند و پافشاری این دو به عقاید و طرز تفکر شان، ضمینه ایجاد اختلافات شدید را فراهم میسازد که در نتیجه یا این مجموعه از فعالیت دلسرد شده از هم میپاشند و یاهم ارگانهای تازه کار را تشکیل میدهند که مسلما این کار نیز به نوبه ی خود فوائد و ضررهای خویش را دارا اند.

از یک مشکل جدی دیگر نیز میشود یاد کرد این که، روشنفکران بیشتر درگیر اقتصاد ضعیفتر هستند و این سبب میشود که سهم زیاد فعال در برنامه های کلتوری – اجتماعی  نداشته باشند و برعکس هموطنان دارای سواد نسبی که اقتصاد بهتر دارند صرفا تمایل جدی به برگزاری برنامه های عید، نوروز و فاتحه و امثال اینها را دارند ولی متاسفانه با برگزاری سیمینارهای مختلف که دراینجا نیاز مبرم برای آن حس میشود و یا  شب های شعر و امثال این نوع فعالیت ها … کمتر رایج است.

سهم دختران و خانم های فعال در انجمن ها اکثرا به دلایل مختلف محدود است که این جمع درخودشان نیز از وجود انواع پرابلم ها در امان نیستند.

البته دراین مورد نباید بیشتر ادامه دهم تا هموطنانم در اروپا نسبت به من کم مهر نشوند  که چرا من جنجال های درون خانه را برای شما اتلانتای ها اطلاع دادم و به این دلیل باید تا حدودی محافظه کاری را ترجیح دهم، و نیز فراموش نکنم که خوشبختانه هستند کانون های که درسراسر کشورهای مختلف اروپایی هنوز سرشار از انرژی و تحرک با وجود انواع مختلف از مشکلات شدید و شرایط بغرنج، در برگزاری برنامه های مختلف هنری، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی مثلا  پروگرامها و جشن های بزرگ مانند کنسرتها، شب شعرها، سیمینارهای مفید و موثر تحت عنوانهای مختلف، بزرگداشتها و تظاهرات های پرثمر و امثال این نوع فعالیت ها و تلاش های صادقانه را دریغ نورزیده اند و نیز این نوع برنامه هارا باشکوه برگزار نموده و مینمایند. مسلما این روشنفکران بردبار و پر تلاش،  در جذب افراد فعال و فرهنگ دوست اعم از جوانان و کهن سالان نقش عمده ی را داشته اند و طبیعتا این کانون ها عمر طولانی تر و نتایج فعالیت های شان پر ثمر تر و مفید تر بوده است.

 

پیمان ما: آیا از زندگی اروپا و از فضای فرهنگی کشور سویدن راضی هستید؟

 

لیلی آرزو: البته در سویدن با وجود مشکلات غربت و دوری از فامیل و زندگی شدیدا با مسئولیت اینجا،  تا جایی ازین زندگی مستقلم راضی هستم. امنیت موجود در این کشور، برایم از ارزش بالای برخوردار است که احیا کننده ی شرایط زندگی مرفع تر و نسبتا بهتر برای هر انسانی موجود در این جامعه میباشد چون به یاری آن میشود تا جایی با هدف و مصمم زندگی کرد.

گرچند تفاوت های فرهنگ سویدنی و فرهنگ افغانستانی خیلی برجسته است ولی، شخصا من تا حال سعی بر این داشته ام که با درک جنبه های مثبت و منفی هردو فرهنگ استفاده نسبتا مثبت نمایم و بر تجربه هایم بیافزایم تا از آرامش و پیشرفت نسبی برای آینده ی بهتر بهره مند شوم. مشکلات یاداوری شده در فعالیت در ارگانهای فرهنگی افغانستانی که در سوال قبلی توضیح دادم را نیز خودم هم به شکل های مختلف تجربه کرده ام. ولی با آنهم نظر به مشکلات و جنگ زده گی افغانستان و آشنایی محدود مردم ما با درک فوائد برنامه های فرهنگی – اجتماعی زیاد ناراض هم نیستم و امیدوارم هموطنان ما به تدریج به این نوع تلاش ها اهمیت بیشتر قایل شوند تا برای رشد ذهنی و زندگی بهتر خودشان مفید واقع شود. 

 

 پیمان ما: قصد دارید در آینده چه فعالیت های داشته باشید و آیا در آینده با بدست آوردن مدرک تحصیلی قصد رفتن به وطن را دارید؟

 

لیلی آرزو: در قدم اول دوست دارم تحصیلات دانشگاهی امرا ادامه دهم و در پهلوی آن تا فرصت مناسب دست دهد با مطالعه آزاد میخواهم سطح معلومات عمومی ام را رشد دهم و نیز به همین شکل به همین فعالیت های فرهنگی –اجتماعی در کنار دوستان به حد توانم ادامه بدهم. چون شیدای موسیقی ام، بنا دوست دارم نواختن میلودی های ویولین را بیاموزم و آنرا رفیق، شریک و همراز دل و احساسم در لحظه های  رویای ام سازم ونیز دوست دارم در حد توان ذره ی از نابرابری ها به ویژه ستم های تحمیل شده بر زن را که من نیز بران معترضم در کنار زیبایی ها و خوبیها، در قالب دوبیتی بیان نمایم.

بدون تردید، عاشق زندگی کردن در وطن و خدمت در حد توان به میهن و هم میهنانم هستم. اگر چه تصمیمم برای پی گیری تحصیلات دانشگاهی ام جدی است ولی، تصویر به اتمام رسیدن این دوره هم در چشم و ذهن من به یک رویا میماند که در قدم اول نیاز به تلاش جدی و زمان طولانی دارد. این موضوع ارتباط مستقیم به شرایط زندگی و میهنم دران زمان را دارد.   

 

پیمان ما: شهرت شما «آرزو» است آرزوی شما در زندگی چیست؟

 

لیلی آرزو: من آرزو در زندگی ام زیاد دارم، برخی آرزوهایم برباد رفته اند، یک تعداد شان چشم به راه بهار سبز و رنگین اند و یک بخش دیگر آن هم منتظر پائیز پریشان.

زیاد کوشش کردم که ترک آرزو کنم تا رنج هستی آسان شود ولی همزمان زندگی را بدون آرزو بی معنی یافتم.

برای فعلا کافی میدانم از مهمترین آرزوهایم که خوشی و سلامتی مادرم  و تمام انسانها میباشد نام ببرم و در کنارش آمدن صلح و آزادی در میهن پائییزی ام افغانستان پریشان، را نام برد.

 

پیمان ما: چه گفتنی وپیام برای جوانان وروشنفکران دارید؟

لیلی آرزو: من همواره تاکید بر کسب دانایی، توانایی و بلند بردن سطح فکری و اقتصادی جوانان و روشنفکران به ویژه خانم ها که قرنها به جرم تفاوت جنسی از حق شان محروم بوده اند و به نحوی قربانی موجودیت و احساسات پاکشان شده اند، دارم و این مسلما بدون مطالعه و همت و آگاه بودن در هر شرایط زندگی ممکن نیست.

ونیز خواهان اتفاق و اتحاد مردمم در هر گوشه و کنارجهان که هستند میباشم تابا یاری هم و بردباری و روشنگری، برای رشد استعدادها، ارزشها و ظرفیتهای همدیگر کمک کنند. در دیار مهاجرت مطمئنا تفاوت های فرهنگی اجتماعی زیادی احساس میشود که هر کدام در نوع خود دارای نکات منفی و مثبت میباشند و امیدوارم مردم ما از مثبتهای آن استفاده ی مثبت نمایند و منفی هایش را برای خود و زندگی خود برجسته نسازند.

هر کسی مسئول است که جهت رشد فرهنگ، جامعه و میهن خود سهم آگاهانه و فعال داشته باشد و جوانان و روشنفکران باید راه های حل برای اختلافات و مشکلات را ایجاد کنند و با صداقت، بردباری و روشنگری وجود همدیگر را در کنارهم بپزیرند.  

 

پیمان ما: چه گفتنی و پیشنهاد به نشریه «پیمان ما» دارید؟

لیلی آرزو: اولا من از مسئولین و اعضای نشریه وزین «پیمان ما» صادقانه سپاسگزارم که به من افتخار بخشیدند و لایق این راز دل دانستند.

نشریه «پیمان ما» قرار اطلاعات محدود من در مورد این نشریه، مدت کوتاهی است که به یاری صادقانه هموطنان ما در اتلانتای آمریکا، شروع به رسالت و روشنگری نموده است، و معمولا هر نشریه ی تازه کار نیاز به افراد فعال و همکاری صادقانه آن ها دارد تا بتواند به صورت منظم و با مواد ومطالب پرمحتوی و جالب عمر جاودانه اشرا با سربلندی و موثریت ادامه دهد.

من از اعضا و مسئولین نشریه پیمان امیدوار بر اینم که تلاش های صادقانه ی شانرا با علاقه مندی، دلگرمی و پشت کار به صورت جدی پی بگیرند تا من و امثال من در هر گوشه از این جهان از آن بهره مند شویم.

 

وسلام

منبع: نشریه پیمانما

http://www.merzai.com/ بخش فارسی

This entry was posted on Thursday, October 29th, 2009 at 2:10 pm and is filed under تازه ها. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.